بَیانِ عَیان

گفتارهای عاقلانه و عارفانه!

بَیانِ عَیان

گفتارهای عاقلانه و عارفانه!
بَیانِ   عَیان
بیان عیان، رسانه ای در حوزه علوم انسانی و در شاخه عرفان و دین است. مردم و جوانان امروز، خواهان تغذیه عقل و جان هستند تا در سایه سار این هوای پاک، جان هایشان را از غبارهای زمانه پاک سازند. عقل آنان را باید با برهان و جانشان را باید با عرفان سیراب کرد نه با خرافه و گزافه.
بیاییم با یکدیگر، محترمانه، صادقانه و در جهت کاهش معضلات، گفتگو کنیم. این تنها راه ممکن برای زیست انسانی است. بیاییم باور کنیم، افرادی که مثل ما فکر نمی کنند، الزاماً دشمن حقیقت نیستند. بیاییم باور کنیم، حقیقت الزاماً در چنگال! ما نیست.

[بیان عیان]

برای آگاهی از بروزرسانی [بیان عیان] لطفا ایمیل خود را در این قسمت وارد کرده و پنجره باز شده را تایید کنید. سپس ایمیل ارسال شده را باز کرده و لینک ارسال را بفشارید

Delivered by FeedBurner

پیوندهای مفید برای علاقمندان

بیان عیان
ادامه مهارت های گفتگو: 

د) از دل سخن گفتن 

با رعایت مصالح ادب و اخلاق، برای رسیدن به ارتباط عمیق و شفاف، از صمیم دل و رُک سخن بگوییم. پرگویی نکنیم و به حواشی بی اهمیت نپردازیم.  صداقت و شفافیت را رعایت کنیم و نقاطی که مبهم و مخفی است را بیان کنیم. از تظاهر دوری کنیم و به دنبال اعاده یا حفظ پرستیژ یا شخصیت نباشیم. 


نکته ها: 

1. حرف دلمان را از زبان خود بگوییم نه از زبان دیگران! 

2. از تک گویی هایی که شگفتی دیگران را برانگیزاند، پرهیز می کنم!

3. برای جلب توجه و تظاهر صحبت نکنیم! 


ه)گوش دادن:

به جای شنیدن، گوش دهیم یعنی فقط صدا را در گوش خود نداشته باشیم بلکه تمام توجهمان را به فهم و درک سخنان طرف مقابل اختصاص دهیم. مهم آن است که فارغ از هرگونه قضاوت، فقط و وفقط گوش دهیم و درک کنیم که طرف مقابل، چه می گوید. شرط خوب گوش دادن این است که ذهنمان را ساکت کنیم، زمانی که او صحبت می کند، در صدد جواب و قضاوت نباشیم. بسیاری از مواقع، هنگام شنیدن سخنان طرف مقابل، توجه کافی نداریم و طرف مقابل را نگاه می کنیم اما اصلا در ذهن خود با او نیستیم و در حال زیر و رو کردن افکار خودمان هستیم. 


مهارت های گوش کردن موثر: 

1- حضور ذهن کامل! 

2- استفاده از پیام های غیرکلامی (تایید سر، نگاه کردن، نشان دادن احساس)!

3- تکمیل نکردن سخن گوینده ( که نشان از برداشت های ماست و با تکمیل کردن سخنان او، در حقیقت،  جلوتر از او راه می افتیم و این غلط است)!

4- داشتن آرامش ذهنی، آزادی دادن و قضاوت نکردن! 

5- پرسش به موقع از ابهام هایی که در صحبت های طرف مقابل یافته ایم.  

6- گفتن برداشت خود از صحبت های او به دلیل آنکه مفاهمه صحیح شکل بگیرد.  

7- برای شروع کردن صحبت، عجله نکنیم و پس از پایان یافتن صحبت های طرف مقابل،  فکر کنیم و به او نیز  فرصت دهیم تا آماده سخنان ما شود. 


و) پرهیز از شتاب 

1. به نوبت صحبت کنیم نه همزمان!

2. پیش از آغاز سخن، کمی مکث کنیم! 

3. برای اندیشیدن و بررسی کردن گفته ها و شنیده ها وقت بگذاریم! 

4. از گوش دادن لذت ببریم! 

5.برای خود زمانی در نظر بگیریم که برای فهمیدن به آن نیاز داریم! 

6.باور کنیم که آموختن به زمان نیاز دارد! 

7. از عکس العمل شتابزده و عجولانه در برابر دیگران احتراز کنیم! 


ز) تعلیق باور ها و فرضیات 

نظرها و علایق و باورهای انسان شکل دهنده اعمال و گفتار او هستند، اما همین امور می توانند در برخی مواقع ایجاد مشکل کنند و موجب سوءتفاهم ها، و مشاجرات بی پایان شوند. ما نباید در گفتگو، عینک خاصی را به چشم بزنیم تا در نتیجه، قاطعیت و جزم گرایی ما در برابر حرفهای طرف مقابل از بین برود. به وسیله گفتگو می توان، عکس العمل های ناخودآگاه و اتوماتیک و زنجیروار را که در اثر الگوهای ذهنی به وجود آمده اند، از بین برد . تنها در چنین صورتی است که می توان به روند تحول در گفتگو، امیدوار بود و هوای تازه مفاهمه را استشمام کرد!


نکته ها: 

1. پیش داوری هایمان را بشناسیم!

2. از سر عادت یا تجربه های پیشین قضاوت نکنیم و یاد بگیریم که تا از صحت قضاوت خود، مطمئن نشده ایم، آن را نگوییم! 

3. به رنگ خاکستری هم فکر کنیم و تنها دنیا و اعمال و گفتار دیگران را سیاه و سفید نبینیم! 

4. قضاوت هایمان را وارسی کنیم، حتما در آنها اشکالاتی را خواهیم یافت!



ح) جانب داری سازنده 
ریشه های نتیجه و رفتار خود را بیان کنیم. در این صورت، علت ابراز عقیده ما روشن می شود و مستدل تر جلوه می کنیم. احترام گذاشتن به دیگری آن نیست که انسان خود را با آنچه دیگری می گوید، وفق دهد و از نظر خود صرف نظر کند. چنین کاری نوعی تسلیم و دنباله روی است که با روح گفتگو منافات دارد. نباید به دلیل اینکه خودمان خالی از هر گونه نظر و عقیده ای هستیم، در گفتگوها تسلیم طرف مقابل شویم. 

نکته ها: 
دیگران را در روند تفکر خود سهیم کنیم به جای آنکه آنها را تنها در برابر محصول فکر خود قرار دهیم!
دیگران را تشویق کنیم تا با طرز دیدگاه و منشا آن آشنا شوند و راجع به آن سوال کنند! 
به دیگران در مورد تردیدهایمان بگوییم! 
باور کنیم،  پاسخی که مشترکاً آن را دریافته ایم، کامل تر از جوابی است که می توانستیم به تنهایی آن را بیابیم!
گاهی اوقات ممکن است نظراتمان برای دیگران عجیب باشد اما وقتی از دلایل و مناشیء آن سخن می گوییم، ورق کاملاً برمی گردد. 

ط) جویایی (نه فضولی) 
جویایی، فهمیدن به جهت بهبود روابط است، نه کنجکاوی و پیدا کردن نکاتی برای کوبیدن طرف مقابل. قصد جویایی، تلاش برای یافتن مشترکات است؛ همان مشترکاتی که زمینه ارتباط و همفکری انسان را فراهم می آورد. 

نکته ها: 
1- داشتن نگاهی نو و کنجکاو به طرف مقابل و طرز نگاه او به مسائل! 
2- پرسیدن مهمتر از جواب دادن است! 
3- سوالات صریح و ساده، می توانند به جواب های راهگشا برسند! 
4- می توان خود را در جایگاه طرف مقابل قرار داد!

ی) ناظر خویش بودن 
باید به خود، نقص ها، قوت ها و ویژگی هایمان آگاه باشیم. ما به آگاهی مدام نیاز داریم، یعنی آگاه بودن به خود و آنچه انجام می دهیم. باید بدانیم که در هر موضوعی که با دیگران گفتگو می کنیم، همه چیز را نمی دانیم. باید یاد بگیریم که در سیر گفتگو، دائما خود را ارزیابی کنیم.
 
نکته ها: 
گفت و گو فضایی را برای نظاره به تفکر جمعی و فردی ایجاد می کند!
به کنه باور ها و مواضع خود بپردازیم!
هدف گفتگو، سوال کردن از برنامه های قطعی تغییر ناپذیر و الگوهای فکری ثابت است. 


منبع: خلاصه ای از کتاب کوچک گفتگو، مرسده صادقی، انتشارات امام موسی صدر 


نظر شما چیه؟!  (۱)

نظر شما چیه؟!

© حقوق معنوی وبگاه【بیان عیان】محفوظ است. کپی برداری بدون درج منبع و نقل ِ ناقص و ناقض!، خلاف اخلاق و قابل پیگرد قانونی است. bayan-ayan.blog.ir
خیلی خوبه
پاسخ مدیر وبگاه:
:)

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">